Oei!

Wat een makkelijk kind hebben wij toch. Altijd vrolijk, lachen tegen iedereen, vindt alles best. Waar hebben wij dat toch aan verdiend? Vragen we ons regelmatig af. Maar zelfs de grootste engeltjes hebben wel eens een mindere dag.

Vannacht om 3 uur zaten wij rechtop in bed van Leah die zichzelf en ons bruut wakker huilde. Ik pakte haar op waardoor ze meestal meteen tot rust komt, maar dit keer bleef ze maar krijsen. Alsof ze pijn had. Ook moest ze hevig hoesten en roggelen waarbij ze bijna paars aanliep. Geschrokken gingen we met haar in de huiskamer zitten. Toen ze wat kalmeerde, ging PB terug naar bed. Die moest immers vandaag weer werken terwijl ik mamadag heb. Na haar een tijdje op schoot te hebben gewiegd, viel ze in een lichte slaap maar zodra ik probeerde op te staan begon ze weer te piepen. Ik begon me steeds meer zorgen te maken, dit deed ze anders nooit. Zou ze ziek zijn? Wat kan ik doen? Op een gegeven moment was ze in slaap gevallen en ik doezelde ook weg. Toen kon ik haar op bed leggen en kon ik zelf ook nog anderhalf uur slaap pakken. Een lichte slaap, want ik werd van elk kreuntje uit haar kamer wakker.

Om kwart over 6, nog voor onze wekker ging, was het weer raak. Ze lag te krijsen op bed. Met wat moeite kreeg ik haar zover dat ze wat melk dronk waarna ze nog een uurtje sliep. Daarna was het de rest van de ochtend 'feest'. Ze bleef maar huilen tenzij ik haar droeg en met haar rondliep. Soms sukkelde ze even op schoot in slaap, maar dan moest ik niet proberen haar weg te leggen want dan begon ze weer van voren af aan. Ze had geen moment rust, laat staan dat er een lachje vanaf kon. Was deze snotterende huilbaby mijn dochter? Ik herkende haar niet meer.

Uiteindelijk heeft ze zich zo moe gemaakt, dat ze inmiddels al weer een paar uur ligt te slapen. In de box, want haar bedje durf ik nog niet aan. Ik ben niet meer bang dat ze ziek is, ze heeft geen koorts. Waarschijnlijk is het een groeisprongetje.

Volgens de theorie van "Oei ik groei" maken alle baby's op bepaalde momenten in hun ontwikkeling een groeispurt door. Van de een op de andere dag zijn ze gegroeid, maar hebben ze er ook ineens nieuwe vaardigheden bij. Ze worden wakker en plotseling ziet hun wereld er compleet anders uit. Dat is erg beangstigend en daarom worden ze op dat soort dagen huilerig, hangerig en willen veel vastgehouden worden. Na een paar dagen (of weken) gaat dat voorbij en zijn ze weer het zonnetje in huis. Plus, ze kunnen ineens weer nieuwe dingen! Ik ben benieuwd wat ze straks weer allemaal kan. Ik kan haast niet wachten. ;)

P.S. Ik had geen handen vrij om foto's te maken ven het betraande snotmonstertje, dus in plaats daarvan gewoon een paar plaatjes van onze mooie vrolijke meid zoals ze meestal is.

Update 18:00 uur
Toen ze vanmiddag wakker werd en haar flesje half had leeggedronken, voelde ze erg warm aan. Voor de zekerheid nog maar een keer temperaturen. 's Ochtends had ze namelijk een beetje verhoging gehad, maar dat was begin van de middag weggetrokken. Bleek ze nu ineens 38,9 graden koorts te hebben! Was er dus toch wat aan de hand. Nu maar aan de paracetamol en hopen dat ze snel beter wordt...

Channeling Emotions

Even though I don’t really believe in astrology, one could say I’m a typical Pisces. I’m not too extravagant about showing my emotions and overall I’m pretty easy going. Cool as a cucumber so to say. But sometimes… very rarely, about once a year, this cute little fishy can turn into a somewhat less cool aquatic vertebrate. A shark for instance.

This was one of those mornings. It started when I got dressed not being entirely sure about my choice of wardrobe and Peter-Bas gave me that look. “What?” I asked. He didn’t even have time to say “I don’t know but there’s something weird about your outfit”; I had already changed into different pants. I had breakfast, brushed my teeth and was about ready to go when I realized I didn’t know what shoes to wear. PB advised me to wear “those brown ones”, meaning the ones with the ridiculously high heels. I put them on when he said “Of course you should wear a brown belt with those instead of a white one.” “Damn, you’re right!” I said, and started looking for my one brown belt, while PB tried to convince me that it really wasn’t that important. After searching for a couple of minutes I gave up and put the white belt back on.

Now, I left the house three minutes later than usual. Big deal you think, but remember it’s only a six minute walk to the train station. So I had cut my time in half. I was really really late. I started running through Hoog Catharijne (on my high heels) to the train station, looking ridiculous trying to go as fast as I could and dodging people at the same time. I had ten seconds to go down the escalator. Fortunately, most people followed the unwritten rule: 'thou shalt not stand still on the left side of the escalator for people who are in a hurry will run down the escalator there'. Most people but one. I tried to politely push on “I’m sorry, excuse me, can I pass, I’m in a hurry” but alas. I ran towards the train while the whistle already sounded, saying the Dutch k-word with every step I took when the doors closed right in front of me.

Something came over me. Something I know many people experience on a daily basis and which I have always considered a weakness. But this time, I couldn’t stop myself… Furiously I shouted “GODVERDOMME!” turning heads all around.

I thought an outburst of rage would release some pressure and be a relief, but it wasn’t. Not for me. I was still angry when I went up the escalator again. And when I looked to see from which platform the next train would depart (half an hour later!). And when I bought myself a coffee. Still even when I sat in the next train trying to tell myself I would feel better soon.

After a few minutes I realized that the only remedy was music. No matter what, I have always been able to channel my emotions, good and bad, through music. So I turned on my mp3 player. Hard rock or house couldn’t do the trick; that would only make it worse. I thought about Boomclick, but that’s only great for the more melancholy moods. I decided on some quality hip hop: Nas’ new album ‘Hip Hop is Dead’. And guess what, after only a few songs all of my ridiculous rage was gone. Next on the play list was ‘Hot Fuss’ by The Killers. Now that band is always good for some nice euphoria. When I arrived at work I was skipping and whistling and smiling about my ridiculous overreaction. I had a lovely day.

I guess music saved the day again.