Zundert 850

Je kunt zeggen wat je wil over Zundert, maar ze vinden altijd wel een reden om een feestje te vieren. En dat pakken ze dan niet halfslachtig aan.

Dit jaar bestaat de gemeente Zundert 850 jaar. Tijd voor een feestje? Tuurlijk! Ter ere van het jubileum is er besloten een soort Night of the Proms evenement neer te zetten: Promz 850.


Maandenlang hebben het orkest, koor, zangers en danseressen geoefend. Uiteindelijk stond er een vier uur durende show met een orkest van zeventig man, tientallen dansers en solozangers en een koor van tachtig personen. Het paste nauwelijks op het podium. Mijn vader is de kwaaiste niet, dus toen ze hem begin dit jaar vroegen mee te zingen in het koor, zei hij ja. Ook al had hij geen muzikale ervaring whatsoever. Dat moesten we meemaken!

De geboren Zundertenaar, acteur Guus Dam, presenteerde de avond.

Het begon al goed: de openingstune van Star Wars.


Op een gegeven moment gaf een singersongwriterduo een Zundertse versie van Skiks Op Fietse. Erg grappig en herkenbaar voor Zundertenaren. De rest van Nederland is waarschijnlijk al blij als ze het kunnen verstaan...



En toen zong het koor een prachtig operastuk (shame on me, ik ben de naam vergeten). Dit lied heeft mijn vader wekenlang door het huis lopen zingen, en als je het dan hoort uit tachtig kelen is dat toch wel imposant.



Dit vond ik een waar kippevel-stuk: Bohemian Rhapsody. Live klonk het prachtig. De filmpjes zijn met mijn mobieltje gemaakt dus de kwaliteit laat helaas te wensen over (geldt ook voor bovenstaande filmpjes). Hopelijk komt het toch enigszins over.



Raar volkje, die Zundertenaren. Maar het is toch geweldig dat zo'n kleine gemeenschap zoveel mensen op kan trommelen die samen batenloos een groot evenement neerzetten. Iemand krijgt het in z'n bol en voor je het weet heb je jaarlijks het grootste dahliabloemencorso ter wereld, of een Shakespeare-festival met voor het eerst ever een levensgrote replica van het Globe Theater.

Al met al ben ik nog steeds blij dat ik niet meer in Zundert woon (ik heb toch liever de stad), maar ik ben ook trots dat ik deel heb uitgemaakt van deze bijzondere gemeenschap.

What will they do next?

Nieuwe heldin

Na Renske de Greef en Mega Mindy heb ik een nieuwe heldin gevonden: Roosbeef. Niet alleen vanwege haar haar (zo had ik het vroeger ook :)) en zeker niet vanwege haar stemgeluid (dat is niet om aan te horen excusez moi) maar vanwege haar ontzettend creatieve taalgebruik. 

Ik kan ontzettend genieten van poetische eenvoud. Daarom is "This is just to say"* van William Carlos Willams mijn favoriete gedicht. En vind ik De Jeugd van Tegenwoordig ook zo geweldig. Roosbeef is een beetje als De Jeugd van Tegenwoordig maar dan met piano en zonder de vunzigheden. Een greep uit haar teksten waar ik een warm gevoel van krijg: 

'Het zijn de bouwvakkers, ze timmeren aan de weg.'

'Wacht op mij ik moet mn schoenen nog aan' 

'Ze zegt 'ik kom uit de randstad' wat moet je dan met hem heb je 'n OV ofzo?' 

en 'De boerderij krijgt een spuitje zonder verdoving' 

Dit is te vinden op de cd met de briljante titel "Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten".

Dit nummer vind ik echt ontroerend. "Jongen gaat het leger in"

Ik hoop dat ze op Lowlands staat dit jaar! 

*I have eaten

the plums

that were in

the icebox

and which

you were probably

saving

for breakfast

Forgive me 

they were delicious

so sweet

and so cold

Smartlappenfestival

Voor mijn werk volg ik een cursus journalistiek. Ik ben nu al zo'n drie jaar redacteur, maar heb nooit een opleiding in die richting gevolgd. Ik vond het toch wel belangrijk wat meer bagage te hebben en daar was mijn baas het gelukkig mee eens, vandaar: cursus journalistiek.

Daar hoort wel veel huiswerk bij. Voor de komende les moesten we een sfeerverslag schrijven, een genre waar ik helemaal geen ervaring mee heb. De nadruk moet liggen op de sfeer en beleving van een bijeenkomst naar keuze. Ik ging voor het Smartlappenfestival. Zie hieronder het resultaat.

Bloed, zweet en tranen
Utrecht lalt mee tijdens Smartlappenfestival

Door Marieke Hoppenbrouwers
Langs de Oude Gracht overheerste vrijdagavond de hoempapa-beat. Zo’n veertig kroegen in de stad bieden dit weekend in het kader van het Smartlappenfestival een podium aan het Nederlandse levenslied.

Normaal gesproken klinkt in grand café Quignon housemuziek, nu staat het kleurrijk uitgedoste kwartet ‘Alle 13 jaanke’ op het podium. Twee ordinaire stadse meiden, zwaar opgemaakt en in legging richten zich tot de vrouwen in de kroeg. Ciska Sigaret kijkt verveeld voor zich uit terwijl ‘Je loog tegen mij’ wordt ingezet. Twee Brabantse muziekanten met hawaii-shirts en blonde pruiken proberen de show naar hun hand te zetten, maar de plat-sprekende meiden geven ze geen strobreed.

Het maakt allemaal deel uit van de act maar het publiek in de stampvolle kroeg gaat er nog niet in mee. Het vaste jonge vrijdagavondpubliek kijkt verdwaasd om zich heen. Een jongen maakt zich druk om de bondkraag van zijn jas waar bier overheen is gemorst. Mensen staan te dicht op elkaar gepakt. Tijd om ergens anders te gaan kijken.

Het trendy cafeetje Toque Toque barst ook uit zijn voegen. De muziek staat hard en het café heeft rondom ramen dus de rokers buiten kunnen het optreden van Sjarrel en Sjaan letterlijk volgen. Binnen is de sfeer gemoedelijk. Het publiek van dertigers is gekomen voor de levensliederen van het Utrechtse duo en zingt uit volle borst mee.

Sjarrel en Sjaan zingen de Nederlandse klassiekers mee met een geluidsband, maar daar zit niemand mee. Hazes, Bauer, Froger, Alberts, St. Claire, ze passeren allemaal de revue. Echte tranentrekkers zitten er echter nauwelijks bij. Sjarrrel wiegt vrolijk zijn heupen op de maat van ‘Maak me gek’.

Onderweg naar huis passeer ik de Quignon. Zeker de helft van het publiek dat er eerder stond, is ervandoor, maar het feest is nu pas echt losgebarsten. Nog even binnen kijken dan.

Alle 13 jaanke zet ‘Bloed, zweet en tranen’ van Hazes in. Het publiek buldert mee. De band maakt een uitstapje naar Engelstalig: ‘Are you kidding me?’ valt goed in de smaak. “Mag ik ook een Engels liedje zinge?” vraagt Ciska. “Met een daansje erbij.” Prompt wordt de vogeltjesdans ingezet.

Later wordt er nog wat promotiemateriaal uitgedeeld: bloemetjeszakdoeken met de bandnaam erop. Die zouden van pas moeten komen bij de tranentrekker ‘Dr. Bernard’. Met lange, maar toonvaste uithalen wordt het lied ten gehore gebracht. Bij deze melige versie wordt echter geen traan gelaten. Het Smartlappenfestival is levensliederen met een dikke knipoog.

Free Your Mind

and the rest will follow.


Afgelopen zaterdag zijn we naar Free Your Mind festival geweest in Arnhem, samen met Maarten en Femke. Jeroen en Mir zouden ook meegaan maar die waren op het allerlaatste moment helaas jammerjammer geveld door ziekte. Ter plekke waren ook nog Wies, Sander, Marjolein en Arnold dus dolle pret.

We kwamen aan op Arnhem Centraal en het zonnetje was al flink aan het schijnen. Na eerst uitgebreid door politiehonden te zijn besnuffeld konden we doorlopen het terrein op. Het was mijn eerste keer FYM en het beviel best. Het is kleinschaliger dan Extrema Outdoor maar er waren genoeg verschillende house-soorten om van te smullen en het lag zo'n beetje midden in de stad en dat heeft ook wel weer wat. De sfeer was wel een beetje provinciaals, maar ja wat wil je in zo'n uithoek van Nederland. Het was wel gezellig en daar gaat het om.

We hebben de meeste tijd doorgebracht bij het buitenpodium Mono - Mesjokke DJ's kregen de sfeer er hier goed in - en de electrotent. Daar draaide Dr. Lektroluv die wat mij betreft het hoogtepunt van de dag was. Ik had hem al eens eerder live gezien en toen was het ook een feestje, maar dat was al weer een tijdje geleden dus ik verwachttte niet te veel. En dat was onterecht want hij was heerlijk aan het draaien en mixen - een vleugje acid house en een snufje AC/DC *thunder!* = a winning team in my book. De tent stond op zijn kop. Zie ook filmpje met daarop van links naar rechts Maarten, Fem, ikkie en Nathan. Da's een oude kennis van m'n studietijd die ik toevallig tegen het lijf liep in de electrotent. Ik was een jaar of vijf, zes geleden getuige van het plaatsen van zijn tepelpiercing en ging toen bijna van m'n stokkie, hihi, maar da's een ander verhaal. Leuk elkaar zo weer eens tegen te komen. Good old days...

ahum, dus filmpje:

Channeling Emotions

Even though I don’t really believe in astrology, one could say I’m a typical Pisces. I’m not too extravagant about showing my emotions and overall I’m pretty easy going. Cool as a cucumber so to say. But sometimes… very rarely, about once a year, this cute little fishy can turn into a somewhat less cool aquatic vertebrate. A shark for instance.

This was one of those mornings. It started when I got dressed not being entirely sure about my choice of wardrobe and Peter-Bas gave me that look. “What?” I asked. He didn’t even have time to say “I don’t know but there’s something weird about your outfit”; I had already changed into different pants. I had breakfast, brushed my teeth and was about ready to go when I realized I didn’t know what shoes to wear. PB advised me to wear “those brown ones”, meaning the ones with the ridiculously high heels. I put them on when he said “Of course you should wear a brown belt with those instead of a white one.” “Damn, you’re right!” I said, and started looking for my one brown belt, while PB tried to convince me that it really wasn’t that important. After searching for a couple of minutes I gave up and put the white belt back on.

Now, I left the house three minutes later than usual. Big deal you think, but remember it’s only a six minute walk to the train station. So I had cut my time in half. I was really really late. I started running through Hoog Catharijne (on my high heels) to the train station, looking ridiculous trying to go as fast as I could and dodging people at the same time. I had ten seconds to go down the escalator. Fortunately, most people followed the unwritten rule: 'thou shalt not stand still on the left side of the escalator for people who are in a hurry will run down the escalator there'. Most people but one. I tried to politely push on “I’m sorry, excuse me, can I pass, I’m in a hurry” but alas. I ran towards the train while the whistle already sounded, saying the Dutch k-word with every step I took when the doors closed right in front of me.

Something came over me. Something I know many people experience on a daily basis and which I have always considered a weakness. But this time, I couldn’t stop myself… Furiously I shouted “GODVERDOMME!” turning heads all around.

I thought an outburst of rage would release some pressure and be a relief, but it wasn’t. Not for me. I was still angry when I went up the escalator again. And when I looked to see from which platform the next train would depart (half an hour later!). And when I bought myself a coffee. Still even when I sat in the next train trying to tell myself I would feel better soon.

After a few minutes I realized that the only remedy was music. No matter what, I have always been able to channel my emotions, good and bad, through music. So I turned on my mp3 player. Hard rock or house couldn’t do the trick; that would only make it worse. I thought about Boomclick, but that’s only great for the more melancholy moods. I decided on some quality hip hop: Nas’ new album ‘Hip Hop is Dead’. And guess what, after only a few songs all of my ridiculous rage was gone. Next on the play list was ‘Hot Fuss’ by The Killers. Now that band is always good for some nice euphoria. When I arrived at work I was skipping and whistling and smiling about my ridiculous overreaction. I had a lovely day.

I guess music saved the day again.