Terugblik op een bewogen jaar - III

Lieve Ponyo,

Het bijzondere jaar 2010 nadert zijn einde en hopelijk ben jij de finale. Peter-Bas en ik zijn al heel wat jaartjes bij elkaar. Op een gegeven moment ga je nadenken en praten over hoe je de toekomst ziet en het onderwerp nageslacht is onontkoombaar. We waren er snel uit dat we alletwee kinderen willen, maar alles op z'n tijd. 'Eerst gaan we trouwen, daarna gaat de anticonceptie het raam uit en zien we wel waar het schip strandt' was het uitgangspunt. We zijn nog jong, we hebben de tijd.

Na onze droombruiloft namen we vier weken de tijd voor onze droom-honeymoon: een road trip van Miami naar Las Vegas. We hebben intens genoten van de geweldige reis en van elkaar, want ongeacht wat cynici zeggen, trouwen is toch een mooie, ingrijpende stap in je leven samen. Zelfs als je net als wij al tienjaar een setje bent.

Tijdens onze wittebroodsweken waren we niet bewust bezig met zwanger worden. We gingen er vanuit dat dat nog maanden, zo niet misschien wel jaren, zou duren. En dat was prima. Achteraf lijkt het of mijn oma het al had voorzien. Sommige zaken laten zich niet sturen. Op 17 april was ik een week overtijd en besloten we een zwangerschapstest te doen voor de zekerheid, die avond hadden we namelijk een feestje en ik wilde zeker weten dat ik een wijntje kon drinken.

Stonden wij even te kijken toen de test aangaf dat ik zwanger was, zo'n 2 a 3 weken. Zelf heb ik het gevoel dat we je op 25 maart hebben gemaakt, toevallig ook de verjaardag van mijn oma, maar dat zullen we nooit zeker weten. Toen we de uitslag hadden

laten bezinken en na een paar minuutjes waren bijgekomen van de schrik, waren we uiteraard dolgelukkig met het vooruitzicht van jou!

Afgezien van de gebruikelijke kwaaltjes heb ik een heerlijke zwangerschap. Ik voel me verliefd, alsof ik op wolken loop, een natural high. We hebben je de werknaam Ponyo gegeven, naar de Japanse anime-film over een visje dat verandert in een kindje. In het begin was jij immers ook maar een guppie.

Je groeide als kool en al snel liet je merken dat je er was. De eerste keer dat ik je voelde bewegen in mijn buik was op de avond dat Nederland Brazilie had verslagen in het WK-voetbal, dat was op 2 juli. Peter-Bas was nog aan het feesten in de stad, maar ik lag al moe in bed. Met je kleine maar duidelijke schopjes liet je me weten dat ik voorlopig niet meer alleen zou zijn.

Ik voelde je steeds vaker bewegen en groeien, en begon me steeds meer aan je te hechten hoewel ik je nog helemaal niet kende. Ik wist niet eens of je een jongen of een meisje was. Voor de buitenwereld was er nog niet zoveel te zien, eigenlijk is pas sinds een week of zes zelfs onder m'n winterjas duidelijk zichtbaar dat ik zwanger ben.

Mensen zeggen dat ik mooi zwanger ben, en zo voel ik me ook. Van tante Tamara hebben we een fotoshoot cadeau gekregen. Fotografe Dorien Grotzinger heeft ons echt mooi vastgelegd. Een heel bijzonder cadeau waarvan ik hoop dat jij er later als je wat ouder bent ook van zult genieten.

Vandaag is het 21 december. Het is volle maan, de kortste dag van het jaar, vanochtend was er een maansverduistering en buiten ligt er een dik pak sneeuw, maar bovenal is vandaag de dag dat ik uitgerekend ben om jou op de wereld te zetten. Maar ook dit soort dingen laat zich met cijfers en ratio niet dwingen.

De dag is gekomen en gegaan en jij zit nog lekker veilig in mijn buik. Heel lang heb ik gedacht 'blijf maar lekker zitten, we hebben het goed zo met z'n tweeën.' (Ik heb zo vaak in gedachten verzonken over m'n buik geaaid dat sommige shirts ervan zijn gaan slijten.) Maar inmiddels ben ik wel heel nieuwsgierig naar je geworden. Ik hoop je dit jaar nog in mijn armen te mogen sluiten kleine schat. Natuurlijk kom je pas als jij er klaar voor bent, maar weet dat je in een warm nest terecht komt met heel veel liefde en mensen die nu al van je houden.

Tot snel!

Liefs,
mama

Terugblik op een bewogen jaar - I

Bloggen is dood, hoor ik de laatste tijd veel om me heen. De mensen die regelmatig mijn blog checken zullen waarschijnlijk dezelfde indruk hebben gekregen. Het is nu eenmaal zo dat ik een baan heb waarvoor ik veel schrijf en de hele dag achter de computer zit. Aan het eind van zo'n dag kan ik me er nauwelijks toe zetten weer achter een scherm te kruipen om alleen al m'n prive-email te lezen. Laat staan dat ik nog inspiratie heb om te bloggen, zelfs over de belangrijkste gebeurtenissen in mijn leven.

Inmiddels zit ik twee weken thuis (waarover later meer) en is de inspiratie terug. Ik moet nu eenmaal schrijven, of het nu voor m'n werk is over het laatste nieuws in de autobranche of prive over zaken die mij persoonlijk aan het hart gaan. Ik neem de gelegenheid te baat om een aantal voor mij persoonlijk zeer belangrijke ontwikkelingen van het jaar 2010 van me af te schrijven. Want het was zeer zeker een bewogen jaar! Als eerste een droevige, maar ook erg bijzondere gebeurtenis.

Maria Elisabeth Hoppenbrouwers-Van Zundert
Op 10 februari 2010 is op 84-jarige leeftijd mijn oma overleden.
Al zo'n tien jaar geleden is ze verhuisd van het grote statige huis met gigantische tuin aan de veiling in Zundert naar een serviceflatje. Omdat ze steeds meer verzorging nodig had, kon ze er niet blijven wonen. Ze moest het huis verlaten waar ze jaren zo gelukkig had gewoond met mijn opa - die al tijden eerder was gestorven - en vroeger met hun drie zoons. Ze woonden er afgelegen en omringd door boomgaarden midden in de natuur. Iets waar mijn oma ontzettend van genoot. Ze was geen mensen-mens. Aan haar naaste familie had ze genoeg en ze lichtte op als we langs kwamen, maar het sociale leven in Zundert liet ze links liggen. Ze werkte liever in de tuin en genoot van de diertjes die daar rondhuppelden. Van haar en opa heb ik geleerd te genieten van de Nederlandse natuur in al haar eenvoud.

Bloemetjesschort
Mijn zus en ik gingen regelmatig een dagje spelen of logeren bij opa en oma. Nog steeds stammen mijn warmste herinneringen aan mijn oma uit die tijd. Dan zat ze in haar bloemetjesschort buiten op een bankje de verse worteltjes uit eigen moestuin te raspen. En bij het middageten zette ze ons witte boterhammen met mierzoete zelfgemaakte frambozenjam voor.

Ook al kon het echt niet anders, toen oma in het appartementje trok was dat het begin van het einde. Haar kinderen hoopten tevergeefs dat ze in het complex meer aanspraak zou hebben en misschien weer meer zou gaan ondernemen, maar daar had ze geen behoefte aan. Haar lichamelijke gesteldheid ging achteruit. Ze had reuma en al jaren diabetes.

Door de suikerziekte wilde op het laatst een wond die ze op haar been had opgelopen maar niet genezen. Haar huid en bloed waren zo dun dat ze bij het minste of geringste stootje zich al weer open haalde. Bovendien bewoog ze door de pijn van de reuma te weinig wat de doorbloeding in haar been natuurlijk ook geen goed deed.

Slecht nieuws
Begin februari kreeg ik het telefoontje van mijn vader dat oma in het ziekenhuis was opgenomen. Omdat de wond maar niet genas, liep ze gevaar bloedvergiftiging op te lopen. Oma's been moest geamputeerd worden. De operatie was goed verlopen, maar het herstel ging langzaam want ze was al erg zwak.

Op een woensdagavond trotseerden Peter-Bas en ik het barre winterweer om haar in het ziekenhuis in Breda op te zoeken. We schrokken van de schim die op het bed lag. Oma's gezicht was ingevallen en ze lag maar te staren naar een hoek in de kamer. Toen ze ons zag, lichtten haar ogen wat op. Ze ademde heel oppervlakkig alsof ze constant buiten adem was. Je moest goed luisteren om de woorden te verstaan die ze met moeite een voor een uitstootte. Door de medicijnen was ze wat in de war. Eerder op de dag had ze de zuster al verteld dat er een licht in haar kamer was, waarop de zuster ijverig aan de lichtknopjes begon te draaien en de gordijnen dicht deed 'zo beter?'...

'Baby's!'
Ik zat naast oma's bed en pakte haar ijskoude hand vast. Ze begon ineens druk te praten, ze bood haar excuses aan dat ze niet bij onze bruiloft zou kunnen zijn. Ze begon op te sommen wat ze allemaal nog meer zou missen, 'jullie zijn straks getrouwd... en dan komen er ook... baby's!'. We schrokken ervan en hoonden de opmerking weg, 'nou oma, dat moeten we nog maar afwachten hoor, zover is het nog niet, eerst maar eens trouwen.' Maar ze had een soort vreugdesterretjes in haar ogen die ik nooit zal vergeten.

Toen het tijd was om afscheid te nemen, drukte ik een kus op haar voorhoofd. Ze keek me met grote, bijna kinderlijke ogen aan. 'Rust maar lekker uit, oma. Ga maar lekker slapen zo', zei ik, vermoedend maar niet wetend dat dit het laatste afscheid was. Toen we de kamer uitliepen, had ze haar ogen weer gefixeerd op die ene hoek van de kamer.

Kort nadat we weer in Utrecht waren aangekomen, belde mijn vader. Oma was overleden. De dagen ervoor had ze alle kinderen en kleinkinderen nog gezien. Voor ons gevoel heeft ze die laatste dag nog gewacht - de hele dag liggen staren naar dat mooie licht - tot wij geweest waren zodat ze vredig kon gaan. En daar zijn we haar erg dankbaar voor.

Becky op tv!

Afgelopen zondag was mijn zus Becky op televisie. Ze deed met een team van haar werk (Taart & zo uit Etten Leur) mee aan Knoop in je zakdoek. Zij mocht het spandoek maken. Via de website kun je de aflevering van 8 maart terug kijken. Becky komt al na een paar minuutjes in beeld. Ik ben keitrots!

Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat Knoop in je zakdoek nog bestond. Vroeger zag ik het wel af en toe met Sylvia Millecam en Marnix Kappers.

Overigens vind ik het geweldig dat er de laatste tijd weer meer aandacht is voor het syndroom van down. Zo heb je de prachtige fotoreportage 'De upside van down'.

De fotografe, mevrouw Fluitekruitje, geeft als een van de redenen voor het maken van het fotoboek: "Ik wil Down syndroom uit de taboesfeer halen, zeker in deze tijd van prenataal testen." En dat vind ik een prachtig doel. Ik begrijp dat als je mensen met een verstandelijke beperking nooit up, close & personal hebt meegemaakt, de confrontatie moeilijk kan zijn. Hoe moet ik me gedragen? Wat begrijpen ze wel en wat niet? Het belangrijkste is: wees jezelf, want dat zullen zij ook ten allen tijde zijn. En laat ze in hun waarde. En voor alle zwangere vrouwen die een vruchtwaterpunctie overwegen (of het ondergaan hebben en in dubio zitten over wat te doen): Bekijk dit boek en zie hoeveel vreugde en geluk deze kindjes brengen. Met al hun 'beperkingen'.

He nou word ik toch weer veel sentimenteler dan ik van plan was. Nog zo'n mooi initiatief: het tv-programma Down met Johnny. Een populaire, jonge BN'er, Johnny de Mol, die een groep verstandelijk beperkte mensen volgt en interviewt. En dat op een commerciele zender op de zondagavond! Helemaal top. Afgelopen zondag was de eerste aflevering waarin Johnny meteen al wat typische speerpunten aankaart. Erg herkenbaar en zeker een programma om in de gaten te houden. Keep up the good work! Bruggen slaan, zullen we.

Having Parents (In Law) over for Dinner

Crying my eyes out
stupid onions

Taters in the oven

A classic but tres chique: tomatoes stuffed with Dutch shrimp.
That stuff has gotten expensive!

Le piece de resistance...








home made tiramisu.


Bring it on, I'm ready! ;)

Golfen in Turkije

Vorige week zijn we voor de tweede keer naar Belek in Turkije gegaan om te golfen. Vorig jaar deden we dat ook samen met de ouders van Peter-Bas en mijn ouders. Dit jaar konden mijn ouders helaas niet mee. Ze wilden wel heel graag, maar vanwege een heftige blessure die mijn vader aan zijn schouder heeft, hebben ze helaas moeten annuleren. Ze vonden het ontzettend balen, maar wij natuurlijk ook. We hebben het leuk gehad met zijn vieren, maar ik moest toch best vaak denken aan hoe geweldig het was geweest als mijn ouders erbij hadden kunnen zijn. Uit het filmpje kun je goed opmaken dat ze wel veel in onze gedachten zijn geweest.

Qua golfspel ging het erg goed. Marlise kon ver slaan met haar square driver (ook wel liefkozend melkbus, ciabatta of apparaat genoemd). Ik heb geen driver - dat heb ik wel erg gemist - maar de tweedehands houten 5 van mijn moeder hielp me uit de brand en was mijn beste vriend deze vakantie. Ik had duidelijk vooruitgang geboekt ten opzichte van vorig jaar. Zelfs het contrast met een week ervoor was groot. Ik had toen een golfweekend van mijn werk, we liepen 18 holes op het belachelijk moeilijke Henry Chapel, waarbij ik nauwelijks een bal raak heb geslagen. Ik wijd het eraan dat ik vlak daarvoor nog les heb gehad en toen nieuwe aanwijzingen heb gekregen van mijn pro. Ik had precies die 18 holes nodig om ze me eigen te maken, waardoor het daarna zoveel beter ging. Hopen dat ik dat vast kan houden.
Peter-Bas heeft geweldig goed gespeeld in Turkije. Hij had een dag zelfs op handicap 28 gespeeld. Die gaat dus binnenkort qualifying doen. Thom (handicap 28,7) was een kei zoals altijd. Hij heeft wat chips gemaakt om akelig van te worden.
Kortom, het was een leuk weekje en we zijn weer naar huis gegaan met het voornemen toch wat vaker te gaan spelen. Als er liefhebbers zijn, laat het maar weten! De dagen worden langer en warmer...

Kerst 2007

Ja, typisch gevalletje van oud nieuws, maar we hebben vandaag pas een leuk compilatiefilmpje in elkaar geknutseld van eerste kerstdag. Dat wil zeggen, Peter-Bas heeft geworsteld met de nieuwste versie van iMovie (wel een stuk gemakkelijker dan de vorige, maar nog steeds even puzzelen) en ik zat ernaast hinderlijke aanwijzingen te geven.

We hebben eerste kerstdag in Zundert gevierd zoals ieder jaar met mijn familie. Alleen dit jaar hebben we dat voor het eerst sinds ever (d.w.z. sinds ik geboren ben) niet bij mijn oma thuis gedaan. Ze is namelijk in december naar een prachtig appartementje verhuist in de Molenstraat (equivalent van de Kalverstraat maar dan in Zundert) omdat haar oude huis en tuin te groot waren geworden en hier en daar begonnen te vervallen. Ze heeft het er goed naar haar zin, maar het was toch iets te klein om tien mensen een groot kerstdiner voor te schotelen. Afgelopen kerst hebben we dus met z'n allen bij mijn ouders thuis gevierd. Met z'n allen dat zijn mijn ouders en zus Becky, oom Jan en tante Willy, mijn neefjes Johnno en Dylan, PB en ik en oma natuurlijk. Oh ja, en de hond van Jan en Willy; Boris. Zoals je in dit filmpje kunt zien, was het erg geslaagd.