Lieve Ponyo,
Het bijzondere jaar 2010 nadert zijn einde en hopelijk ben jij de finale. Peter-Bas en ik zijn al heel wat jaartjes bij elkaar. Op een gegeven moment ga je nadenken en praten over hoe je de toekomst ziet en het onderwerp nageslacht is onontkoombaar. We waren er snel uit dat we alletwee kinderen willen, maar alles op z'n tijd. 'Eerst gaan we trouwen, daarna gaat de anticonceptie het raam uit en zien we wel waar het schip strandt' was het uitgangspunt. We zijn nog jong, we hebben de tijd.
Na onze droombruiloft namen we vier weken de tijd voor onze droom-honeymoon: een road trip van Miami naar Las Vegas.
We hebben intens genoten van de geweldige reis en van elkaar, want ongeacht wat cynici zeggen, trouwen is toch een mooie, ingrijpende stap in je leven samen. Zelfs als je net als wij al tienjaar een setje bent.Tijdens onze wittebroodsweken waren we niet bewust bezig met zwanger worden. We gingen er vanuit dat dat nog maanden, zo niet misschien wel jaren, zou duren. En dat was prima. Achteraf lijkt het of mijn oma het al had voorzien. Sommige zaken laten zich niet sturen. Op 17 april was ik een week overtijd en besloten we een zwangerschapstest te doen voor de zekerheid, die avond hadden we namelijk een feestje en ik wilde zeker weten dat ik een wijntje kon drinken.
Stonden wij even te kijken toen de test aangaf dat ik zwanger was, zo'n 2 a 3 weken. Zelf heb ik het gevoel dat we je op 25 maart hebben gemaakt, toevallig ook de verjaardag van mijn oma, maar dat zullen we nooit zeker weten. Toen we de uitslag hadden
laten bezinken en na een paar minuutjes waren bijgekomen van de schrik, waren we uiteraard dolgelukkig met het vooruitzicht van jou!Afgezien van de gebruikelijke kwaaltjes heb ik een heerlijke zwangerschap. Ik voel me verliefd, alsof ik op wolken loop, een natural high. We hebben je de werknaam Ponyo gegeven, naar de Japanse anime-film over een visje dat verandert in een kindje. In het begin was jij immers ook maar een guppie.
Je groeide als kool en al snel liet je merken dat je er was. De eerste keer dat ik je voelde bewegen in mijn buik was op de avond dat Nederland Brazilie had verslagen in het WK-voetbal, dat was op 2 juli. Peter-Bas was nog aan het feesten in de stad, maar ik lag al moe in bed. Met je kleine maar duidelijke schopjes liet je me weten dat ik voorlopig niet meer alleen zou zijn.
Ik voelde je steeds vaker bewegen en groeien, en begon me steeds meer aan je te hechten hoewel ik je nog helemaal niet kende. Ik wist niet eens of je een jongen of een meisje was. Voor de buitenwereld was er nog niet zoveel te zien, eigenlijk is pas sinds een week of zes zelfs onder m'n winterjas duidelijk zichtbaar dat ik zwanger ben.
Mensen zeggen dat ik mooi zwanger ben, en zo voel ik me ook. Van tante Tamara hebben we een fotoshoot cadeau gekregen. Fotografe Dorien Grotzinger heeft ons echt mooi vastgelegd. Een heel bijzonder cadeau waarvan ik hoop dat jij er later als je wat ouder bent ook van zult genieten.
Vandaag is het 21 december. Het is volle maan, de kortste dag van het jaar, vanochtend was er een maansverduistering en buiten ligt er een dik pak sneeuw, maar bovenal is vandaag de dag dat ik uitgerekend ben om jou op de wereld te zetten. Maar ook dit soort dingen laat zich met cijfers en ratio niet dwingen.
De dag is gekomen en gegaan en jij zit nog lekker veilig in mijn buik. Heel lang heb ik gedacht 'blijf maar lekker zitten, we hebben het goed zo met z'n tweeën.' (Ik heb zo vaak in gedachten verzonken over m'n buik geaaid dat sommige shirts ervan zijn gaan slijten.) Maar inmiddels ben ik wel heel nieuwsgierig naar je geworden. Ik hoop je dit jaar nog in mijn armen te mogen sluiten kleine schat. Natuurlijk kom je pas als jij er klaar voor bent, maar weet dat je in een warm nest terecht komt met heel veel liefde en mensen die nu al van je houden.
Tot snel!
Liefs,
mama
