Verjaardagscadeautje

Morgen ben ik jarig (29 jaartjes jong forever!) maar m'n cadeautje heb ik stiekem al gehad: een Nikon D3100 spiegelreflexcamera. En daarmee kun je hele mooie artsifartsi foto's maken zoals deze:






Maar de echte reden dat Peter-Bas zo vrijgevig was, is natuurlijk de muze die we sinds begin dit jaar in huis hebben wonen. We hadden een 'echt' fototoestel nodig om haar schoonheid recht te doen. :)

Babbelen

Ze zeggen dat baby's of eerst leren lopen, of eerst leren praten. Nou het ziet ernaar uit dat Leah eerst van zich laat horen voordat ze haar eerste stapjes zet. Ze is in ieder geval al flink aan het oefenen. Ze is al een paar weken tegen mensen aan het lachen en brabbelen, maar tegenwoordig zijn levenloze voorwerpen ook goed genoeg om een gesprek mee te beginnen.

Zo praat ze tegen de beestjes van de mobiel boven haar box en kletst ze 's avonds tegen de lichtjes die ze buiten ziet als ze over m'n schouder hangt om een boertje te laten. Laatst hing ze over m'n schouder gefascineerd naar het patroon van de stoel op haar kamer te kijken. En uiteraard moest er even gekletst worden...

Vasthouden en loslaten

Wat gaat het toch snel. Onze meid is al weer twee maanden oud. Vorige week dinsdag was het tijd voor haar tweede bezoek aan het consternatieburau en kreeg ze haar eerste inentingen. Nou, consternatie alom!

Vasthouden
Die ochtend was ze nog vrolijker dan normaal. Het arme kind had geen flauw idee wat haar te wachten stond. Ook op het bureau was ze nog heel vrolijk. Ze volgde precies de bewegingen van onze wijkverpleegkundige en lachte breed naar haar terwijl ze de spuitjes stond klaar te maken. Nieuwsgierig keek ze hoe de eerste naald haar bovenbeen in ging en toen... zette ze het op een gillen! Boos schreeuwde ze het uit om dit onbegrijpelijke onrecht. Ik moest ook even slikken en probeerde haar op het bureau nog te kalmeren. Maar zelfs de superwarme, zachte cape die ik voor de gelegenheid had meegenomen wilde niet baten. Dan maar het meisje overstuur weer aangekleed en in de wagen gelegd. Toen we een paar stappen buiten hadden gezet, lag ze al in een diepe slaap.

Later die middag werd ze toch wat huilerig en hing ze als een warme vaatdoek (we kennen allemaal dat gevoel) op schoot. Ik vertrouwde het niet helemaal dus toch maar even getemperatuurd: 37,8, een lichte verhoging. Na flink veel knuffelen, heeft Peter-Bas haar een lekker warm badje gegeven en een paracetamol, en hebben we haar in haar koele wiegje gelegd. Het is natuurlijk maar klein leed, maar het is bijzonder om op zo'n moment de enige personen te zijn die alles weer goed kunnen maken voor haar. Niet alleen oppas en opvoeder, maar papa en mama.

Loslaten
De volgende dag was ze weer helemaal de oude. Gelukkig maar want we hadden weer een spannende dag voor de boeg: ik ging met Leah op intakegesprek bij het kinderdagverblijf waar ze straks vier dagen per week door gaat brengen. Het was erg leuk de dynamiek van de lieve leidsters met de baby's te zien. Het is een gloednieuwe locatie dus het ziet er allemaal strak uit. Ook Leah keek haar ogen uit. Het kan niet anders dan dat ze hier een goede tijd gaat hebben, maar toch moest ik ook nu even slikken. Gisteren was ik bij wijze van spreken nog de enige die haar kon troosten en binnenkort moet ik haar al loslaten in de wijde wereld.

Maar ik heb er alle vertrouwen in dat ze het naar haar zin zal hebben in het kinderdagverblijf. Qua karakter is ze namelijk hetzelfde als PB en ik. Ze is afwachtend, kijkt de kat uit de boom, en past zich aan aan de situatie. Verder is ze natuurlijk ook nog eens heel lief en makkelijk.

Wennen
Vandaag, maandag 7 maart, is Leah een half dagje naar het kinderdagverblijf gegaan om te wennen. Ik moest haar wakker maken om haar aan te kleden en mee te nemen. Ze lag blij op de commode, 'jee, ik krijg zo weer eten'. Haar gezicht betrok een beetje toen ik haar in plaats daarvan in de Maxicosi zette. Toen we naar buiten liepen, keek ze me vragend aan, 'gaan we niet eten?'. De juffen van het kdv hadden een lieve welkomstboodschap voor Leah op de deur gehangen en waren er helemaal klaar voor. Meteen werd er een flesje voor haar klaargemaakt. Ook Leah keek meteen nieuwsgierig haar ogen uit, dat ze best trek had was ze alweer vergeten. Maar was ik er eigenlijk wel klaar voor? Stiekem pinkte ik binnen al een paar traantjes weg, maar ik wilde natuurlijk niet overstuur weggaan. Leah moet niet gaan denken dat het heel dramatisch is, maar juist leuk. De andere baby's zagen er in ieder geval erg blij en tevreden uit. 'Je mag zo vaak bellen als je wil hoor' zeiden de juffen tegen mij. 'Mag ik dan misschien ook hier blijven? Ga ik stil in een hoekje zitten en alleen maar kijken, ik zal me nergens mee bemoeien' dacht ik bij mezelf, maar dat zei ik natuurlijk niet.
Met hangende schouders liep ik naar huis en ik heb echt wel een uurtje nodig gehad om mezelf bijeen te rapen. Ik heb niet gebeld, want ik wist heus wel dat het goed zou gaan. Toen ik net een beetje gewend was aan de tijd voor mezelf, mocht ik haar alweer op gaan halen. Ze had het prima naar haar zin gehad, twee keer lekker uit de fles gedronken en maar liefst anderhalf uur geslapen in het vreemde bedje.
Daarom zou je het niet verwachten, maar het heeft allemaal wel flink indruk op haar gemaakt. Onderweg naar huis (het is vijf minuutjes lopen) was ze al in slaap gevallen en hoewel ze net gegeten had, wilde ze toen we thuis waren al weer snel aan de borst. Daarna was ze erg moe en inmiddels is ze alweer zo'n twee uur in dromenland.
Vanochtend moest ik haar loslaten en dat was prima, maar vanmiddag bleek ze mij toch ook nog nodig te hebben. :)

Daar is ze dan!

"Hoezo dit jaar nog? Dat maak ik altijd nog zelf wel uit!"

Eindelijk na 41 weken en 6 dagen zwangerschap is op 3 januari 2011 om 23:59 onze prachtige dochter Leah geboren. Ze had het zo naar haar zin in mijn buik dat ze er echt niet uit zichzelf uit zou komen en de bevalling moest dus in het Wilhelmina Kinderziekenhuis worden ingeleid. Ik had daar erg tegenop gezien, maar het ging allemaal heel voorspoedig en naar omstandigheden natuurlijk. Van het moment dat ze de vliezen hadden gebroken totdat ik haar in mijn armen sloot duurde het elf uur, heel gemiddeld voor een eerste bevalling.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik elke dag een foto van mijn buik gemaakt met de bedoeling daar een time-lapse-filmpje van te maken. Ik was niet heel erg consequent met de tijdstippen waarop ik de foto's nam, dus de belichting laat te wensen over, maar ik ben toch best tevreden met het resultaat. Dus bij deze nog een keer foto's van mijn zwangerschap, voordat ik jullie ga overladen met spam van onze wonderdochter! ;)

Wegens de nogal persoonlijke content heb ik het filmpje van Youtube gehaald. Als je hem wil zien, laat het me weten! Dan stuur ik je de url en wachtwoord om het filmpje te bekijken.

Terugblik op een bewogen jaar - III

Lieve Ponyo,

Het bijzondere jaar 2010 nadert zijn einde en hopelijk ben jij de finale. Peter-Bas en ik zijn al heel wat jaartjes bij elkaar. Op een gegeven moment ga je nadenken en praten over hoe je de toekomst ziet en het onderwerp nageslacht is onontkoombaar. We waren er snel uit dat we alletwee kinderen willen, maar alles op z'n tijd. 'Eerst gaan we trouwen, daarna gaat de anticonceptie het raam uit en zien we wel waar het schip strandt' was het uitgangspunt. We zijn nog jong, we hebben de tijd.

Na onze droombruiloft namen we vier weken de tijd voor onze droom-honeymoon: een road trip van Miami naar Las Vegas. We hebben intens genoten van de geweldige reis en van elkaar, want ongeacht wat cynici zeggen, trouwen is toch een mooie, ingrijpende stap in je leven samen. Zelfs als je net als wij al tienjaar een setje bent.

Tijdens onze wittebroodsweken waren we niet bewust bezig met zwanger worden. We gingen er vanuit dat dat nog maanden, zo niet misschien wel jaren, zou duren. En dat was prima. Achteraf lijkt het of mijn oma het al had voorzien. Sommige zaken laten zich niet sturen. Op 17 april was ik een week overtijd en besloten we een zwangerschapstest te doen voor de zekerheid, die avond hadden we namelijk een feestje en ik wilde zeker weten dat ik een wijntje kon drinken.

Stonden wij even te kijken toen de test aangaf dat ik zwanger was, zo'n 2 a 3 weken. Zelf heb ik het gevoel dat we je op 25 maart hebben gemaakt, toevallig ook de verjaardag van mijn oma, maar dat zullen we nooit zeker weten. Toen we de uitslag hadden

laten bezinken en na een paar minuutjes waren bijgekomen van de schrik, waren we uiteraard dolgelukkig met het vooruitzicht van jou!

Afgezien van de gebruikelijke kwaaltjes heb ik een heerlijke zwangerschap. Ik voel me verliefd, alsof ik op wolken loop, een natural high. We hebben je de werknaam Ponyo gegeven, naar de Japanse anime-film over een visje dat verandert in een kindje. In het begin was jij immers ook maar een guppie.

Je groeide als kool en al snel liet je merken dat je er was. De eerste keer dat ik je voelde bewegen in mijn buik was op de avond dat Nederland Brazilie had verslagen in het WK-voetbal, dat was op 2 juli. Peter-Bas was nog aan het feesten in de stad, maar ik lag al moe in bed. Met je kleine maar duidelijke schopjes liet je me weten dat ik voorlopig niet meer alleen zou zijn.

Ik voelde je steeds vaker bewegen en groeien, en begon me steeds meer aan je te hechten hoewel ik je nog helemaal niet kende. Ik wist niet eens of je een jongen of een meisje was. Voor de buitenwereld was er nog niet zoveel te zien, eigenlijk is pas sinds een week of zes zelfs onder m'n winterjas duidelijk zichtbaar dat ik zwanger ben.

Mensen zeggen dat ik mooi zwanger ben, en zo voel ik me ook. Van tante Tamara hebben we een fotoshoot cadeau gekregen. Fotografe Dorien Grotzinger heeft ons echt mooi vastgelegd. Een heel bijzonder cadeau waarvan ik hoop dat jij er later als je wat ouder bent ook van zult genieten.

Vandaag is het 21 december. Het is volle maan, de kortste dag van het jaar, vanochtend was er een maansverduistering en buiten ligt er een dik pak sneeuw, maar bovenal is vandaag de dag dat ik uitgerekend ben om jou op de wereld te zetten. Maar ook dit soort dingen laat zich met cijfers en ratio niet dwingen.

De dag is gekomen en gegaan en jij zit nog lekker veilig in mijn buik. Heel lang heb ik gedacht 'blijf maar lekker zitten, we hebben het goed zo met z'n tweeën.' (Ik heb zo vaak in gedachten verzonken over m'n buik geaaid dat sommige shirts ervan zijn gaan slijten.) Maar inmiddels ben ik wel heel nieuwsgierig naar je geworden. Ik hoop je dit jaar nog in mijn armen te mogen sluiten kleine schat. Natuurlijk kom je pas als jij er klaar voor bent, maar weet dat je in een warm nest terecht komt met heel veel liefde en mensen die nu al van je houden.

Tot snel!

Liefs,
mama

Terugblik op een bewogen jaar - II

Vandaag het tweede deel van mijn drieluik. Tien dagen na het overlijden van mijn oma en precies tien jaar nadat Peter-Bas en ik elkaar voor het eerst ontmoetten, zijn we getrouwd. Sinds augustus 2008 waren we al bezig met de voorbereidingen en op 20 februari 2010 gaven we elkaar het ja-woord in de Sint Augustinuskerk in Utrecht. Hieronder een reportage. Ramon Kool heeft de prachtige foto's gemaakt en bewerkt.


Stilte voor de storm.

M'n moeder nam een doos vol Brabantse worstenbroodjes mee.



Mijn zus Becky vond het ook erg spannend.



Mijn jurk gekocht bij Assepoester in Arnhem. PB had bij Duetz in Zeist een semi-maatpak laten maken.

Bloemen kwamen van Funky Flowers in Utrecht.

Trouwauto: de Volvo 1800 es van m'n schoonvader.












Het officiële gedeelte in de kerk.

En daarna feest!

De band speelde het dak eraf (thanks Wiendelt, Es, Gabe en iedereen so much!) en Jan-Paul zorgde er achter de draaitafels voor dat het nog lang onrustig bleef.

Een special shout out naar Daan de wedding planner van Yep I Do. Dankzij haar werd onze bruiloft het rauwe knalfeest dat we hadden gehoopt!

Het is een prachtige, onvergetelijke dag geworden, mooier dan we ons hadden durven voorstellen. Er waren zoveel lieve vrienden en familieleden, en zoveel liefde... werkelijk met geen pen te beschrijven.

Bijzonder kippevelmoment: de ooms van Peter-Bas, Robert en George-Jan, speelden akoestisch Juliet van de Dire Straits.

PB&J

mmmmmmmm...